در سال 1877، یک شیمیدان آلمانی برای اولین بار در آزمایشگاه - گلیکولوریل، پودر کریستالی سفید را سنتز کرد. در آن زمان، دنیای شیمیایی در عصر طلایی سنتز آلی غوطه ور بود و تولد گلیکولوریل شور و هیجان زیادی ایجاد نکرد. با این حال، آنچه واقعاً آن را در کانون توجه قرار داد، یک «تصادف تصادفی» 28 سال بعد بود. در سال 1905، گروه تحقیقاتی Behrend، گلیکولوریل را با فرمالدئید در زیر اسید سولفوریک غلیظ متراکم کرد و محصولی با ساختار عجیب و غریب به دست آورد، اما به دلیل محدودیت های تکنیک های تحلیلی در آن زمان، ساختار دقیق آن قابل شناسایی نبود. این مه رمز و راز تقریباً 80 سال بعد با کریستالوگرافی مدرن برطرف نشد: معلوم شد که محصول قفسی-مانند ماکرومولکول است که توسط واحدهای گلیکولوریل متعددی که از طریق پل های متیلن به هم وصل شده اند، تشکیل شده است. از آنجایی که شکل آن شبیه کدو تنبل (Cucurbitaceae) بود، کوکوربیتوریل نام گرفت.
از آن زمان به بعد، گلیکولوریل از یک ترکیب هتروسیکلیک مبهم به یک "بلوک سازنده" کلیدی در مرحله شیمی فوق مولکولی تبدیل شد. بیش از یک قرن بعد، گلیکولوریل و مشتقات آن اکنون در زمینههای متعددی مانند پوششها، تصفیه آب، تجهیزات الکترونیکی، تشخیص فوق مولکولی، رهایش کنترلشده دارو و کاتالیز مولکولی درخشان هستند. یک "مولکول کهنه کار" متولد 1877 در قرن بیست و یکم لحظه خود را در کانون توجه قرار داده است.